Авторизация

OpenID
Зарегистрироваться

А я люблю лето,
Когда звёзды рождает ночь,
Когда двое влюблённых где-то
Устало баюкают дочь…
А я люблю лето
И тоже, быть может, не прочь,
Чтобы наши с тобой планеты
Нам подарили дочь…
  • A180882
  • 17 апреля 2012, 18:56
Шкада! Але няма больш цярпення.
Пэўна, раніцай ад’язджаю.
Ужо без болю і ценю сумнення
Да цябе пазбаўляюся жалю…
Больш у цуды не веру. Спыняюся.
Пахвілінна пракручваю ўспаміны –
У іх усе твае здрады – ламаюся:
Душа не даруе выбрыкаў-кпінаў.
Трэба зноўку жыццё ператрэсці,
Свежы водар пачуццяў удыхнуць:
Проста ў сэрцы віхураць чэрці
Чорным па беламу – не ўснуць!
Ты не думай! Я не стамілася!
Трэба выбраць стальную ніць,
Я на хвіліначку прыпынілася:
Наша шчасце мацней прашыць…
  • A180882
  • 16 апреля 2012, 13:32
Не бросайте в воду камни:
Они будоражат прошлое…
Закрывайте на ночь ставни:
Не будет душа опустошена.
Для чего бередить? Прожито!
Ночью должны все спать.
И пусть будет уж как сложено:
Завтра новое начинать!
Все потери вернутся сторицей,
Нужно только учиться ждать:
И пустая сума наполнится,
И захочется жить опять.
  • A180882
  • 13 апреля 2012, 19:30
Безудержность недель сменяют годы,
Беспечность слов, пустой упрёк…
Где счастье есть, живут невзгоды,
Перекрестив все вертикали поперёк.
Небрежность слов, моя неосторожность —
Легко раскрылись грани лжи:
Из года в год с тобой мы прочно
Крепили фальшью нашу жизнь…
  • A180882
  • 05 апреля 2012, 16:04
Алых губ не целовать,

Не ласкать тебя в объятьях,

Больше мне не ощущать

Горечь тела в тонких платьях.
  • A180882
  • 04 апреля 2012, 11:07
На ўрачыстае наша вяселле
Наваражыла для цябе зелле:
Настоіла на травах пяшчоту,
Дадала крыху бергамоту
  • A180882
  • 04 апреля 2012, 10:12
Радзіма! Колькі ў гэтым слове
Лагоднасці і пяшчоты!
Колькі ў нашай мове
Ласкавасці і асалоды!
  • A180882
  • 02 апреля 2012, 11:34
А я прыцягваю няшчасці
Нават, калі забіваю цвікі
Ў сваё асабістае шчасце, —
Не вытрымліваюць стаякі.
  • A180882
  • 31 марта 2012, 17:24
Аднае запалкі хапіла,
Каб спапяліць жыццё, —
І цягнуцца стужкай руіны,
Нібы бумерангавым адбіццём.
А я ўсё ж чакаю адлігі:
Твайго і майго – прабач.
Думкі свае – вясновыя крыгі –
Ты, калі ласка, перайнач.
  • A180882
  • 30 марта 2012, 14:16
Перагорнеш старонку нашай з табой эпапеі
І, не шкадуючы, — пойдзеш далей.
А я – застануся з гэтай надзеяй,
З вераю ў нашу Італію…
Успаміны не лечаць душу –
Толькі болем калечыць памяць:
У ёй усё высцюдзіў, расцярушыў
Вецер, што сталася, — не паправіць.
Нехта ў кнізе старонкі вырваў
І за нас дапісаў гісторыю:
Там, дзе шчасце было, — абрывы
І парослае дзёрнам ворыва…
  • A180882
  • 28 марта 2012, 09:22
Алоўкам чорным на белым фоне
Малюю жорны сваёй рэформы:
Жыццё былое пушчу на вецер,
Усё старое, нібыта смецце,
  • A180882
  • 23 марта 2012, 22:30
Распусці павуціння ніткі:
Дай самлелай мне адпачыць!
Толькі шыеш свой кУжаль брыдкі,
Бы палынам нутро гарчыць.
  • A180882
  • 22 марта 2012, 18:26
Среди пучин морской волны
Мы с океаном бурным схожи.
Желанием тела полны,
На две струны они похожи.
  • A180882
  • 21 марта 2012, 12:22
А я звар’яцелая гэтай вясной, водарам бэзу…
звыкаюся з тваім настроем сваім натхненнем,
ледзь чутным сэрцабіеннем
– гарэза.
Змяняюся, жыву цярпліва артэрыяй
аднаго на дваіх сумлення
– істэрыя,
быццам у фільме з адной серыяй,
па адснятай табой аповесці
– мая феерыя
з гучнай назваю: “Дом шалёнасці”.
  • A180882
  • 21 марта 2012, 00:11
Соприкоснулись на мгновенье:
Вселенной взрыв — и пустота.
Во всей тебе одни сомненья,
Эх ты, Святая простота!
  • A180882
  • 18 марта 2012, 13:03