Перагорнеш старонку нашай з табой эпапеі
І, не шкадуючы, — пойдзеш далей.
А я – застануся з гэтай надзеяй,
З вераю ў нашу Італію…
Успаміны не лечаць душу –
Толькі болем калечыць памяць:
У ёй усё высцюдзіў, расцярушыў
Вецер, што сталася, — не паправіць.
Нехта ў кнізе старонкі вырваў
І за нас дапісаў гісторыю:
Там, дзе шчасце было, — абрывы
І парослае дзёрнам ворыва…